Met ieder wel zo’n 3 ½ liter water in de rugzak vertrokken Marianne en Dick om 11.00 uur voor een tocht naar de top van de Montana de Guajara (2718 mtr.) Een, na later bleek slecht aangegeven route waardoor de tocht nogal eens werd opgehouden door kaart- en extra routeverkenning.

Een route die aanvankelijk met 6 wandeluren werd ingeschat maar uiteindelijk 8 ½ uur heeft geduurd. Hans en Sjaak bezochten eerst per kabelbaan de El Teide waarbij werd aangekondigd dat met een temperatuur van slechts 9 graden Celcius boven rekening moest worden gehouden terwijl het zich wat beperkt was vanwege overwaaiende Afrikaanse woestijnwind. Daarna werd de wandelpas weer flink in gezet en rondom de Roques de Garcia gelopen, een redelijke vlakke wandeling echter met een fnuikende eindbeklimming naar boven.

Terwijl de zon al zorgde voor prachtige rotssilhouetten werd pas om 19.30 uur koers gezet richting hotel Puerto de la Cruz voor verfrissing, terugbrengen van de huurauto en het “galgenmaal” bij het inmiddels tot stamrestaurant gedoopte Mario.
Rond middernacht werden de spullen gepakt en een en ander gereed gemaakt voor de volgende thuisdag.

een beetje langer het bed te vriend houden, een langere ontbijtzit en een slenterend bezoek aan het gezellige centrum van Puerto de la Cruz. Tegelijk kon een stuk reuzentaart worden gegeten, vanwege de verjaardag van Ineke van bikkel Sjaak. Op het terras werd de jarige naar het verre Nederland door de bikkels om beurten gebeld en gefeliciteerd.

’s Middags werd een frisse duik genomen in het zwembad van het hotel San Borondón.
Een bijkomdag die best welkom was omdat door de wandeltrajecten, de behoorlijke reisafstanden er weinig tijd bleek te zijn voor een korte “krentzit” .

Marianne en Dick, wel de “die-hards” van de bergbikkels te noemen besloten naar de 3550 meter te klimmen terwijl Hans en Sjaak zich opmaakten voor de top van de voorberg de Montana Blanca (2802 mtr.).
Het eerste traject kon gezamenlijk worden gedaan. Even voor de top van de Montana Blanca werden Marianne en Dick verder toi toi toi gewenst voor de El Teide. Het was de bedoeling dat de bikkels zich bij boven bij de kabelbaan van de El Teide weer zouden treffen.
Omdat Hans en Sjaak vrij laat boven bij de kabelbaan zouden arriveren vanwege de flinke rij mensen die stonden te wachten werd besloten het programma te wijzigen en op de laatste wandeldag per kabelbaan naar de top van de El Teide te gaan om van het weidse uitzicht te genieten.

Een telefoontje van Marianne en Dick even later bracht de tijding dat de beklimming naar 3550 meter was gehaald. Weer een topje van boven de 3, 4 en 5000 meter zal Dick hebben gedacht.

Een klooftocht met een afdeling van ca 3 ½ uur door smalle paadjes, over bonkige en uitgesleten rotsen en onder varenachtige planten doorkruipend. En naast je de tot honderden meters hoge uitstekende rotswanden die soms voor schaduw zorgden in de aanvankelijk windstille en daardoor snikhete kloof. Dichter bij de zee komend kon de zoute en wat koelere zeewind wat worden opgesnoven. Een indrukwekkend stukje afdalen.
Op het strand een klein plekje gezocht in de zeer beperkte schaduwmogelijkheden wachtend op de boot die een dag ervoor was gereserveerd voor 16.30 uur. De bergbikkels waren gelukkig zeer op tijd want te laat komen betekent of op het strand overnachten en wachten op een boot de volgende dag of ten minste 41/2 uur weer naar het hoge Masca terugklimmen. Voor bikkel Dick was de boottrip naar Los Gigantes geen avontuur omdat de huurauto natuurlijk in Masca stond en moest worden opgehaald. Met zijn conditie en zijn eerder opgedane bergervaring begon hij monter en fris aan de terugklimming, een prestatie die respect verdient.

Marianne, Hans en Sjaak waren even voor half vijf bij de kleine steiger in afwachting van de boot die hen met enkele andere Mascagangers naar Los Gigantes zou brengen. Even voor de boot aan de steiger zou komen legde een speedboat aan waarbij bleek dat de wachtenden ook in “speedstijl” konden worden weggebracht. Dat lieten de 3 bikkels zich geen 2e keer zeggen. Met een vergelijkbare snelheid als van een formule 1 auto vloog de boot over het water, een breed gordijn van opspattend water achterlatend. De bestuurder van de boot had er duidelijk plezier in wel eens snel van koers te veranderen waarbij een flink aantal opvarenden waaronder de bikkels getrakteerd werden op een deel van deze waterfontein.

In Los Gigantes zochten de bikkels elkaar weer op en werd naar Puerto de la Cruz gereden om de nacht door te brengen niet alvorens de uitwendige en inwendige mens resp. te verschonen en te versterken.

Dus zeker 40 km voor bikkelniks gereden. De keurige buurman van het voormalige bureau gaf ons gelukkig ook het telefoonnummer zodat voor de zekerheid kon worden gebeld of het bureau open was e.d. Gelukkig maar omdat tijdens het bellen bleek dat de bergbikkels voor september 2011 wel konden worden ingeschreven en dat we dit maar via internet moeten regelen. Weer een illusie armer. De echte top inclusief de laatste 200 meter van de El Teide zit er dus niet in. Dan maar genoegen nemen met een klim naar 3550 meter omdat voor die laatste 200meter de 150 permits die dagelijks worden uitgegeven, reeds lang waren verdeeld.

Overigens mag niet onvermeld blijven dat het natuurlijk wel de vraag is of alle bikkels wel in staat zijn deze kanjer te beklimmen. Want de 1400 te klimmen hoogtemeters op een hoogte waar hoogteziekte ook een rol gaat spelen is zeker voor de “seniorenafdeling” van de bergbikkels bepaald geen sinecure.
De teleurstelling van de dag kreeg geen grip op het verdere humeur bij de geplande rondwandeling van Afur naar Tagana en terug naar Afur. Ter plaatste werd overlegd wie welk deel van de route zou meegaan. Besloten werd dat Hans en Sjaak van Afur zouden meeafdalen naar de Playa Tamadite en terugklimmen naar Afur en dat Marianne en Dick via Tagana weer naar Afur zouden lopen.

In Afur zou dan weer de terugreis naar Puerto de la Cruz worden aanvaard. Niet onvermeld mag blijven dat Hans en Sjaak na terugbeklimming een kopje koffie bestelden in het enige winkeltje/cafeetje van het dorp Zelfs koffie capucino kon de oude baas leveren. Dat het schoteltje van het kopje koffie van Hans meer leek op een ”playa van gemorste café” nam Hans op de koop toe. Het was koffie en daar was hij erg aan toe. Na afloop werden we met een ferme handdruk van de oude baas goedendag gezegd. Ons cafébezoek moet wel iets bijzonders geweest zijn.

’s Avonds ontdekten de bergbikkels een bijzonder goede ijszaak in Puerto de la Cruz waarbij na het opeten van een heerlijk ijsje al werd afgesproken dat de ijstraditie dagelijks zou worden herhaald. De lezer denkt natuurlijk vanwege de kwaliteit van het ijsje. Mis, de plastic bakjes waarin de ijsbollen werden gedaan bleken van een dergelijk artistieke waarde dat Marianne besloot de bakjes keurig tot een geheel servies te verzamelen. Trek in ijs of niet…… het werd ijs eten.

Uiteindelijk kreeg bikkel Dick telefonisch te horen dat we de auto maar moesten gaan halen bij het verhuurbedrijf in Puerto de la Cruz ondanks het feit dat bij de boeking is afgesproken en schriftelijk bevestigd dat de auto keurig bij het hotel zou worden afgeleverd. Dick en Sjaak liepen toen in Paul Vlaanderenvaart naar Avis verhuurbedrijf en de volgende bijzonderheid , gelukkig een positieve viel hen ten deel. We kregen geen Renault Clio mee maar een Citroën Picasso en …..een spiksplinter nieuw exemplaar die alleen nog maar de 12 fabriekskilometers gelopen had.

De nieuwe autogeur in de neuzen snuivend werd naar de andere 2 bikkels gereden en werd trots het uiteindelijke resultaat getoond. Door dit autoincident kwam echter de beoogde eerste wandeling qua tijd wat in de knel. Dan maar wat later aan de avondmaaltijd aanschuiven in een restaurant in Puerto de la Cruz. Na een uursrit in westelijke richting werd met de eerste wandeling begonnen. Van de kustplaats Los Silos klimmen naar het 1000 meter hoger gelegen Erjos (spreek uit Ergos). Een rondwandeling die vooraf was uitgekozen omdat dit een aardige “inloper” zou zijn en qua rijafstand wat schappelijk was mede vanwege een evt. vertraging van de autoaflevering (wat kunnen die bikkels toch zaken goed inschatten) . Een zeer fraaie wandeling maar de kwalificatie van “inloper” mag er wel van af gehaald worden want met name de klim van 1000 meter was behoorlijk fors en dan in de warmte met temperaturen boven de 30 graden. Bovendien was er van enige acclimatisatie geen sprake geweest.

Moe maar voldaan over de tocht werd de terugreis aanvaard en na de gebruikelijke verfrissingen werd een verdiend diner besteld in restaurant Mario.

Nog onwennig omdat de bikkelreizen tot nu toe richting Alpen gingen togen de bergbikkels op maandag 8 augustus richting Rotterdam / The Hague Airport, weggebracht door Ineke en Tineke.

Direct na de instap in het vliegtuig liepen de Bergbikkels al de eerste desillusie op.

Was gisteren nog verkondigd dat we als bergbikkels businessclasss zouden reizen, we weten nu wel beter. De bergbikkels wilden hun plaatsen innemen (weliswaar zonder stropdas en mantelpakje) blijkt ineens dat alle vliegtuigplaatsen omgetoverd zijn tot economyclass. Dus toch krap met de knieën, je boek vlak onder je kin enz. Gelukkig zaten de bikkels wel vlakbij de toiletten. Niet onterecht zijn de bikkelplaatsen door ons omgetoverd tot “pisnessclass”.

De tweede desillusie kwam ‘s avonds op het moment dat we heerlijk wilden gaan eten. Uit de vele restaurantjes in Puerto de la Cruz werd er één uitgekozen nadat vooraf op het terras de menukaart was bekeken. Ja……. een heerlijke Spaanse pizza … daar hadden we trek in. Na ons drankje werd de bestelling opgenomen. Maarrrrr, uit de pizzakaart kon nog niet worden gekozen omdat pizzakok Mario nog niet was gearriveerd en de dienstdoende kok geen pizza’s kan maken.
Dat was dus twee. Gelukkig werden de dan maar bestelde Wienerschnitsels (door de bergbikkels “Schnitza’s” genoemd) geserveerd door een Spaans meisjes die ook wat Nederlands sprak. Zij bood ons na afloop een heerlijke Sangria aan om ons “desillusieverdriet” te verwerken.
Op de naar de eerste wandeldag.

Bikkels Marianne, Dick, Hans en Sjaak

Door deze vroege incheckactie heeft Dick er ook eigenhandig voor gezorgd dat de Bergbikkels een half uur langer mogen uitslapen!

We wensen de Bergbikkels van 2011 ondanks de “barre reisomstandigheden” een goede reis, veel lol en nog meer wandelplezier!!!

Onderstaand heeft Bergbikkel Dick voor ons een (voorlopige) programma van de bikkelweek op Tenerife gemaakt.

Maandag 08/08/11

Vliegen en met bus naar hotel. Waarschijnlijk geen tijd meer om iets te doen behalve wellicht nog een ontdekkingstocht naar supermarkt, benzinepomp, weerbericht, etc.en misschien een duik in het zwembad van het hotel.

Dinsdag 09/08/11

Huurauto staat (hopelijk) klaar bij het hotel. Daarna een rondwandeling niet ver rijden van Puerto de la Cruz om er een beetje in te komen en omdat we mogelijk pas laat weg kunnen. Gekozen voor Rother wandeling 20 van Los Silos naar Erjos en weer terug. (1000m stijgen, 1000m dalen, hoogste punt 1000m, 5.15h)

Woensdag 10/08/11

Ophalen van permits voor de top van de Teide in Santa Cruz tussen 9:00 en 14:00. Liefst zo vroeg mogelijk omdat er maar 150 permits per dag zouden worden afgegeven. Sjaak heeft al de foto van het gebouw. Hierbij kijken wat de beste dag is voor de beklimming qua temperatuur. Niet vergeten een kopie van het paspoort mee te nemen. Vervolgens doorrijden naar Afur in het noorden voor Rother rondwandeling 48 van Afur naar Taganana en weer terug. (400m stijgen, 400m dalen, hoogste punt 607m, 4.20h)

Donderdag 11/08/11

Naar Masca voor Rother wandeling 27 door de Masca kloof naar de kust. Tijdens de tocht besluiten we wie er met de boot naar Los Gigantes gaan en wie dezelfde route terug loopt. Dit omdat er tijdig gereserveerd moet worden voor de boot. Wanneer er mensen zijn die terug lopen, kunnen deze de auto ophalen en de anderen ophalen in Los Gigantes. (650m stijgen, 650m dalen, hoogste punt 600m, 5.45h)

Vrijdag 12/08/11

Beklimming van de Teide via Rother wandeling 68 tenzij het deze dag slecht weer is. Na ruim een uur is er voor de liefhebbers een mogelijkheid in 10 min. de top van de Montana Blanca te beklimmen. Het idee is om de auto te parkeren bij de kabelbaan en het stuk langs de TF21 naar het startpunt te lopen. Dit is dan niet meer nodig aan het eind van de dag. (1400m stijgen, 0m dalen, hoogste punt 3718m, 7.00h)

Zaterdag 13/08/11

Naar Villaflor voor Rother wandeling 64 door Paisaje Lunar om een prachtig maanlandschap te bewonderen hoewel mogelijk de toegang verboden is. Voor de echte bikkels bestaat er de mogelijkheid een extra lus te maken voor het beklimmen van de Guajara beschreven als Rother wandeling 65. (750m stijgen, 750m dalen, hoogste punt 1970m, 4.20h)

Zondag 14/08/11

Een dag die bewust nog is vrij gehouden. Mogelijk gaan we verschillende dingen doen. Zo wil wellicht iemand toch nog een dagje strand en heeft een ander misschien nog fut voor de beklimming van de Viejo via Rother wandeling 69. ‘s Avonds de auto inleveren.

Maandag 15/08/11

Terug naar huis vliegen en bijslapen.